انسان سازند ، و هرروز روز علم و معلّم و تعليم است ، و نفس ناطقه انسانى را چه از زن و چه از مرد حدّ يقف نيست . التفات بفرماييد ، و به خصوص فرزندان عزيز من ، خانمهاى گرامى اين مجمع فرهنگى تاريخى توجّه بيشتر داشته باشند : سيد بن طاووس در « فلاح السائل » در تعقيبات نماز ظهر دعايى را از حضرت سيده نساء عالمين فاطمه زهرا سلام اللّه عليها روايت مىكند كه در حدود دو صفحه به قطع وزيرى است ، آغاز آن اين است : « سبحان ذى العزّ الشامخ المنيف . . . » ، تا آن‌كه گويد : « الحمد للّه الذى لم يجعلنى جاحدة لشىء من كتابه و لا متحيّرة فى شىء من أمره . . . » . مفادش اين‌كه : حمد خدا را كه مرا انكاركننده مر چيزى از كتابش و سرگردان در چيزى از كار آن نگردانيده است . اين حرف دهن كسى است كه بايد با دانش و بينش خود به فهم مقامات معنوى آيات قرآنى نايل آمده باشد ، آن‌كه در هيچ امر قرآنى متحيّر نيست بايد صاحب عصمت باشد . آرى امام صادق عليه السّلام فرمود : حضرت فاطمه ليلة القدر است . حديث در تفسير فرات كوفى در ضمن سوره قدر روايت شده است . انسان نخستين‌بار از اين حديث فرات منتقل مىشود كه قرآن در شب قدر نازل شده است ، و انسان كامل قرآن ناطق است ، و حضرت فاطمه سلام اللّه عليها مادر يازده قرآن ناطق است ، بايد بدين مناسبت آن حضرت ليلة القدر باشد . اين معنى در حدّ خود درست است و لكن حديث را معناى ديگرى فوق آنست كه در كتاب « انسان و قرآن » تقرير و تحرير